Ode aan Istanbul

Ik heb altijd familieopstellingen gedaan in Vlaanderen. Ik heb mijn opleidingen gedaan bij Indra Torsten Preiss in Antwerpen, mijn praktijk is gelegen in Rillaar en ik heb verschillende opstellers in Vlaanderen mogen ontmoeten en hun aan het werk gezien. Hoewel ik Turkse roots heb en familieopstellingen razend populair zijn in Turkije, de stap om kennis te maken met opstellingen in Turkije heb ik nooit gevoeld… Tot ik eind januari een nieuwsbrief van de Turkse opsteller Feride Gürsoy kreeg.

In haar nieuwsbrief stond dat er een workshop opstellingen in groep zou doorgaan in Istanbul tussen 9 en 11 februari. Er zou nog plaats zijn om deel te nemen als representant. Bij het lezen voelde ik in mij een ‘bevel’ opborrelen om deel te nemen. Dat bevel voelde zo krachtig en helder dat ik aan die workshop wel moést deelnemen. Na een kort gesprek met mijn vriend over het financiële aspect van de reis was het duidelijk dat zelfs onze bankrekening mij haar zegen gaf. Per direct had ik een vliegticket gekocht en een hotelkamer geboekt.

Ik heb op het juiste moment gewacht om deel te nemen aan opstellingen in Turkije en blijkbaar heb ik goed getimed. Er kwam werkelijk vanuit geen enkele richting weerstand. Zelfs mijn vluchten vertrokken stipt op tijd. Ik voelde zo een rust en een gedragenheid doorheen mijn reis. Ik dobberde precies op een stroming die me vanzelf zou brengen naar de plek waar ik moest zijn. Ik liet gewoon los, was aanwezig zijn en genoot van het moment, want er werd voor mij gezorgd. Dat gevoel voelt nog steeds surreëel aan eigenlijk, alsof het gewoon niet mogelijk kan zijn dat mijn reis zo vlot en geruisloos kon verlopen.

Ik ontdekte in Istanbul dat quasi iedereen in Turkije een opstelling wil doen dankzij de serie ‘Another Self’. Volgens mij beginnen opstellers daar zelfs een bepaalde status te verkrijgen. Ik snap wel waarom familieopstellingen zo zijn aangeslagen. Turken hadden namelijk vóór de bekering tot de islam een sjamanistisch geloof, namelijk het tengrisme, en de voorouderverering nam daar een centrale plaats in.

Hoe aanwezig de islam ook is in het Turkse systeem, voorouders hebben steeds een speciale plek gehad in de Turkse cultuur. Het eerbied voor de voorouders is een gigantische onderstroom gebleven die de Turken voedt en hun bij hun kern en kracht brengt. Familieopstellingen zorgen ervoor dat je in contact komt met je voorouders en hun helende kracht op je laat inwerken. Het lijkt me niet meer dan logisch dat Turken nu naar opstellingen grijpen om bewust terug in verbinding te komen met wat er altijd in hun ziel aanwezig is geweest.

Opstellingen werden in Istanbul gegeven zoals ze hier zouden gegeven worden. Liefde en loyaliteit, orde en binding spelen even sterk mee in Turkse familiesystemen. Het verschil lag in de thema’s die je in Vlaamse of Westerse familiesystemen niet gemakkelijk zou tegenkomen, zoals endogamie, kindhuwelijken, eremoorden en vrouwenmoorden. Stuk voor stuk kwamen hartverscheurende verhalen naar boven die geheeld en gezien mochten worden. Maar een thema dat me heel erg is bijgebleven, is die van de verscheidenheid aan culturele en religieuze identiteiten binnen het familiesysteem van een Turk, en de onderdrukking ervan.

Sinds zovele eeuwen zijn Turkse gronden de bakermat en een thuis van verschillende volkeren, zoals Turken, Koerden, Grieken, Armenen, Georgiërs, Arabieren, Druzen, Jezidi’s, Ottomanen en Byzantijnen. Niet alleen heeft het vroegere Klein-Azië de islam gekend, maar ook het christendom, het jodendom, het alevietisme, het zoroastrisme,… De Turkse geschiedenis is rijk aan zovele identiteiten en grootse verhalen. Turk zijn, is waarlijk een smeltkroes van culturen en religies zijn, maar dat is niet altijd gemakkelijk geweest.

Die verschillende volkeren hebben niet alleen samen, maar soms ook tegenover elkaar geleefd. Vele voorouders moesten zich uit overleving bekeren, want anders werden ze vervolgd. Daarnaast waren er die moesten vluchten naar Turkije om hun identiteit of religie te behouden. Die feiten hebben een grote, etterende wonde nagelaten voor de nabestaanden. Dat zwaar leed rond identiteit kwam tijdens de driedaagse vrijwel in elke opstelling naar boven. Bij de erkenning van de oorspronkelijke identiteit van de voorouders kwam er zo een groot verdriet en pijn omhoog. De representanten moesten wat opgekropt was uit overleving letterlijk uitschreeuwen en uithuilen. Het was blijkbaar in die opstellingen veilig genoeg voor de voorouders om hun ware identiteit te tonen. Zo kreeg de voorouderlijke kracht terug ruimte om te stromen. De opluchting en de ontlading was door iedereen voelbaar.

Alle volkeren die ooit op Turkse gronden hebben geleefd, gewoond, zijn gepasseerd,… Ze kregen in de opstellingen allemaal een plek. Pas bij erkenning van wat er is gebeurd en welke rol iedereen heeft gespeeld, kwam er rust in de opstelling. Ondanks alle leed bleef de innerlijke kracht van de voorouders aanwezig en de nabestaanden mochten die kracht meenemen. Turken zijn trotse mensen, maar dankzij die opstellingen ging de trots dieper. Misschien is het het lot van Turken om waarlijk te accepteren wie ze zijn geweest om helemaal te kunnen zijn wie ze nu zijn. We mogen trots zijn op onze voorouders, wie ze ook waren, en ons volmondig Turk noemen.

Die driedaagse was voor mij magisch transformerend geweest. Ik krijg er zelfs tranen van als ik dit typ. Er is iets geklikt in mijn kern. Het is alsof er achter mij een gigantische gouden hemelpoort wagenwijd is opengezet. Het voelt als een groot zegen dat ik op zo een manier geïntroduceerd ben tot familieopstellingen in Turkije.

Mijn Turkse roots zullen er altijd zijn. Mijn wortels zullen steeds dieper groeien en me voeden met liefde, kracht en levensenergie. Mijn heden en mijn toekomst daarentegen is Vlaanderen. Vlaanderen is mijn thuis. Het is pas in Istanbul dat dat in mij op een heel diep niveau geklikt is. Ik werd door zovele mensen daar aangemoedigd om mijn Vlaamse zelf te omarmen, terwijl ik tegelijk bij de Turken blijf horen. Wat een zegen om dat allemaal te voelen en te integreren… Ik voel nu hoe de Turkse en de Vlaamse in mij in harmonie zijn. Ze houden elkaars hand vast. Ze dansen met elkaar. Ze steunen en eren elkaar. Het mag zo zijn en het is perfect zo.

Dankjewel Istanbul. Dankjewel Feride en alle deelnemers uit de groep. Ik ben jullie uit de grond van mijn hart dankbaar. De band is gelegd en die is sterk. Ik heb nog wat te doen en te ontdekken in Turkije. Ik wil meer en zal ook meer krijgen. Ik zie jullie gauw weer terug.

Görüşmek üzere.